ترا با اشک و خون از ديده بيرون راندم آخر هم

       که تا در جام قلب ديگری ريزی شراب آرزو ها را

                 به زلف ديگری آويزی آن گلهای صحرا را

       مگو با من مگو از هستی و مستی

       من آن خودرو گياه وحشی صحرای اندوهم

       گه گلهای نگاه و خنده هايم رنگ غم دارد

       مرا از سينه بيرون کن...  ببر از خاطر آشفته  نامم را

       مرا بشکن    مرا بشکن

       تو سر تا پا وفا بودی  تو با درد آشنا بودی

        ولی ای مهربان من  بگو آخر که از اول کجا بودی؟

        کنون کز من به جا سست پری در آشيان مانده

                                آهی زير سقف آسمان مانده...

       بيا آتش بزن اين آشيان، اين بال و پرها را...

          رها کن اين دل غمگين و تنها را

                 ترا راندم که دست ديگری بنيان کند روزی

                                                         بنای عشق و اميدت

                  شور و اميد جاويدت   

      ترا راندم...        ولی هرگز مگو با من         

                                که اصلا معنی عشق و محبت را نمی دانم

       که در چشمان تو نقش غم و دردت نمی خوانم

        ترا راندم  ولی آن لحظه گويی آسمان می مرد

         جهان تاريک ميشد کهکشان می مرد   

   درون سينه ام دل ناله می زد : باز کن از پای زنجيرم  

                                                     که بگريزم،  بدامانش بياويزم

         به او با اشک و خون گويم : مرو من بی تو ميميرم

        ولی من در ميان های های گريه خنديدم

                              که تو هرگز ندانی

                                              بی تو يک تک شاخه عريان پاييزم

           اگر از غصه لبريزم

                        در اين دنيا بمان بی من

        برای ديگری سر کن نوای عشق و مستی را 

                      بخوان در گوش جان ديگری آوای هستی را

                تو ای تنها اميد من       بی من از کوچه ها بگذر

         مرا يکدم به ياد آور    به ياد آور که می گفتم :

              بيا اميد جان من       بيا تن را زقيد آرزو هايش رها سازيم

              بيا ميعاد خود را در جهان ديگر اندازيم

           به ياد آور که اکنون بی تو خا موشم   

                                                     ز خاطر ها فرا موشم ...

                                                      ز خاطر ها فراموشم ...

هوس مي ارزد , من نه عاشق هستم نه دلداده به گيسوي بلند و نه آلوده به افکار پليد , من به دنبال نگاهي هستم

که مرا   از پس  ديوانگيم مي فهمد

ميدوني وقتي خدا داشت بدرقه ات مي کرد بهت چي گفت ؟؟

جايي که ميري مردمي داره که مي شکننت؛ نکنه غصه بخوري من همه جا باهاتم .

 تو تنها نيستي . توکوله بارت عشق ميزارم که بگذري، قلب ميزارم که جا بدي،

اشک ميدم که همراهيت کنه، ومرگ که بدوني برميگردي پيشم

تجربه از ديروز ، استفاده از امروز ، اميد به فردا...

ولي ما با سه جمله ديگر زندگي مان را تباه مي کنيم.

حسرت ديروز ، اتلاف امروز ، ترس از فردا

  از دكتر علی شریعتی

 باور نکن تنهایی ات را

من در تو پنهانم،تو در من

از من به من نزدیکتر تو

از تو به تو نزدیکتر من

باور نکن تنهایی ات را

تا یک دل و یک درد داریم

تا در عبور از کوچة عشق

بر دوش هم سر می گذاریم

دل تاب تنهایی ندارد

باور نکن تنهایی ات را

هر جای این دنیا که باشی

من با توام تنهای تنها

من با توام هر جا که هستی

حتی اگر با هم نباشیم

حتی اگر یک لحظه،یک روز

با هم در این عالم نباشیم

این خانه را بگذار و بگذر

با من بیا تا کعبة دل

من در شهر چشم هایت

 فقط یک رهگذر بودم

ندیده دل به تو دادم

و شدی سلطان و معبودم..!!

خواهی کـ ه جهان در کف اقبال تو باشد

خواهان کسی باش کـ ه خواهان تو باشد

آغاز کسی باش کـ ه پایان تو باشد..!!

روزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت .

فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه

می گفت:  

می آید ؛ من تنها  گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی

هستم که  

دردهایش را در خود نگاه میدارد…

  و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست.  

فرشتگان چشم به لب هایش دوختند،

گنجشک هیچ نگفت و…

خدا لب به سخن گشود :  با من بگو از آن چه سنگینی سینه توست.

گنجشک گفت :  لانه کوچکی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه

بی کسی ام.

تو همان را هم از من گرفتی.  

این طوفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی؟ لانه محقرم کجای دنیا را

گرفته بود؟

و سنگینی بغضی راه کلامش بست…

سکوتی در عرش طنین انداخت فرشتگان همه سر به زیر انداختند.

خدا گفت:  ماری در راه لانه ات بود. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آن

گاه تو

از کمین مار پر گشودی.

گنجشگ خیره در خدائیِ خدا مانده بود.

خدا گفت:  و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو

ندانسته به

دشمنی ام برخاستی!

اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود.

ناگاه چیزی درونش فرو ریخت , های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد...   

جمله روز :   جائی در پشت ذهنت به خاطر بسپار ، که اثر

انگشت خداوند بر

همه چیز هست ...

واگر باران بر سرزمین

                                   تاریک و سرد دروغ هایمان نمی بارید

 چقدر این ابرهای از توهم تردید باریدن گیج بودند

. . . . . .

         چگونه تا صبح در جام شب این همه گریه های سرخ را جمع کنم

 تو بگو

         چرا اینقدر زود آغازها را به پایان می رسانیم؟. . .

    و  همیشه به امید پیدا کردن یک انتظار آبی بیدار، خواب می بینیم

    بیا با هم انتظار را چشم به راه باشیم

تا باز آبی کاشی هایمان آبی شوند

چرا نمی بینیم؟

         چرا نمی فهیمیم؟

                 چرا در این همه اگرها و چراها زندگی می کنیم؟

        چشم را آرام بگذار

             تا در بی سکوتی خود سرشار از حس آبی شدن

تا به مرز غرق شدن برسد

                 تحمل کن این همه انتظار بی مرز را

صدا بزن آن سکوت های به خواب رفته را

باور کن

  رؤیا دروغ نیست

      و عشق همیشه آبی خواهد ماند

ای دوست تو بگو

               چرا تنهایی، سکوت را به خاطر می آورد

                        تا به تماشای خالی شدن قلب های سرخ بنشیند؟

و یا به تمسخر دوستی هایی که به انتظار یک سئوال

                    تا صبح نمی خوابند و گاه هرگز نمی پرسند، چرا بیدارند!

گرم ست، هوا را نمی گویم

                      قلب خالی از احساس یک دوستی را می بینم

      پر از حوس هایی که رنگ هاشان را نمی فهمم

                                      تا نخواهم ببینم چگونه یک مرد می میرد

برای تمام چيزهای منفی كه ما بخود می‌گوييم، خداوند پاسخ مثبتي دارد،

تو گفتی: «آن غير ممكن است»، خداوند پاسخ داد: «همه چيز ممكن است»،

تو گفتی: «هيچ كس واقعاً مرا دوست ندارد»، خداوند پاسخ داد: «من تو را دوست دارم»،

تو گفتی: «من بسيار خسته هستم»، خداوند پاسخ داد: «من به تو آرامش خواهم داد»،

تو گفتی: «من توان ادامه دادن ندارم»، خداوند پاسخ داد: «رحمت من كافی ست»،

تو گفتی: «من نمی‌توانم مشكلات را حل كنم»، خداوند پاسخ داد: «من گامهای تو را هدايت

خواهم كرد»،

تو گفتی: «من نمی‌توانم آن را انجام دهم»، خداوند پاسخ داد: «تو هر كاری را با من می‌توانی

به انجام برسانی»،

تو گفتی: «آن ارزشش را ندارد»، خداوند پاسخ داد: «آن ارزش پيدا خواهد كرد»،

تو گفتی: «من نمی‌توانم خود را ببخشم»، خداوند پاسخ داد: «من تو را ‌بخشیده ام»،

تو گفتی: «من می‌ترسم»، خداوند پاسخ داد: «من روحی ترسو به تو نداده ام»،

تو گفتی: «من هميشه نگران و نااميدم»، خداوند پاسخ داد: «تمام نگرانی هايت را به دوش من بگذار»،

تو گفتی: «من به اندازه كافی ايمان ندارم»، خداوند پاسخ داد: «من به همه به يك اندازه

ايمان داده ام»،

تو گفتی:«من به اندازه كافی باهوش نيستم»، خداوند پاسخ داد: «من به تو عقل داده ام»،

تو گفتی: «من احساس تنهايی می‌كنم»، خداوند پاسخ داد:

«من هرگز تو را ترك نخواهم كرد»،

دستام از این که هست تنهاترم می شه

دروغ بگو بازم ، دروغ بگو بازم ، من باورم می شه

چه بی هوا می ره عطر تو از دستم

اونجا که باید دید ، اونجا که باید دید ، من چشمامو می بستم

دنیای وارونه اینو خوب می دونه

منه دیوونه ، تو رو دوست دارم

اون همه بدی هات دوباره با صدات

گم می شه ، می ره زود از یادم

دنیای وارونه اینو خوب می دونه

منه دیوونه ، تو رو دوست دارم

اون همه بدی هات دوباره با صدات

گم می شه ، می ره زود از یادم

دستام از این که هست تنهاترم می شه

دروغ بگو بازم ، دروغ بگو بازم ، من باورم می شه

چه بی هوا می ره عطر تو از دستم

اونجا که باید دید ، اونجا که باید دید ، من چشمامو می بستم

دنیای وارونه اینو خوب می دونه

منه دیوونه ، تو رو دوست دارم

اون همه بدی هات دوباره با صدات

گم می شه ، می ره زود از یادم

سکوت کوچه هاي تار جانم، گريه مي خواهد تمام بند بند استخوانم

گريه مي خواهد بيا اي ابر باران زا، ميان شعرهاي من که بغض

آشناي آسمان گريه مي خواهد بهاري کن مرا جانا، که من پابند

پاييزيم و آهنگ غزلهاي جوانم گريه مي خواهد چنان دق کرده

احساسم ميان شعر تنهايي که حتي گريه هاي بي امانم، گريه

مي خواهد

دردو دل

امشب گریه میکنم .

گریه میکنم برا تو برای خودم برای تموم اونایی که خواستن گریه کنن

 و نتونستن.

برا ی تمام اون چیزی که خواستی ونبودم خواستم وبودی.

امشب گریه میکنم به وسعت دریا به وسعت بیشه به وسعت دل عاشق.

برای تو...برای تو.... برای دلم  ...و برای خودم که تحمل دیدن درد

کشیدنهاتو را ندارم

امشب اندازه تمام شبها گریه میکنم...فقط گریه می کنم.

عشق با دل ارتباط دارد و هر دو مانند آينه هستند.

دو آيينه ست عشق و دل مقابل

كه هر دو روى در روى‏اند از اول

ميان هر دو يك پرده‏ست در پيش

وليكن نيست‏بى پرده يكى بيش

ببين صورت در آبى بى كدورت

كه يك چيزست‏با هم آب و صورت

ز دل تا عشق راهى نيست دشوار

ميان عشق و دل موييست مقدار

 عشق هم لطف دارد هم جور:

طور عشق اى جان وراى طورهاست

عشق را هم لطف‏ها هم جورهاست

لطف عشق از جان شيرين خوش‏تر است

جور او از لطف او شيرين‏تر است

عشق بى رحم‏تر از آتش است و آهنگ جان عاشق دارد و عاشق

خود درد عشق را به جان خريدار است; زيرا كه او صورت و معشوق

 جان است، عشق درد و معشوق، درمان است